Motorgroet (5)

Redenen waarom rijders van een Gold Wing niet groeten.

1. Volgens het Honda-instructieboekje mag hij zijn stuur pas loslaten als de bike stilstaat, de sleutel uit het contactslot is getrokken, de middenbok is uitgeklapt en de radio uitgeschakeld is.

2. Op het instrumentenpaneel is geen knop voor “automatisch terugzwaaien” aanwezig.

3. Hij is net ingedut.

4. Hij krijgt zijn arm wegens ouderdomsklachten niet meer omhoog.

5. Hij heeft via zijn handy een conferentieschakeling met zijn brooker en de ING-bank.

6. ‘t Vrouwtje heeft hem verboden vreemden te groeten.

7. Hij is net bezig alle lampjes van zijn “kerstboom” te tellen.

8. Hij sorteert op dit moment zijn CD verzameling.

9. De hand voor de antenne stoort de TV-ontvangst.

10. Hij ruimt net de vaatwasser in.

11. Vanwege zijn Alzheimer weet hij aansluitend niet meer waar hij zijn hand moet laten.

12. Hij vindt aansluitend tussen alle knopjes, lampjes, schakelaars en hendeltjes zijn stuur niet meer.

13. Hij verwisselt juist de batterij van zijn pacemaker.

14. Hij zoekt net in zijn boordcomputer, wat “opgestoken hand van een vreemde motorrijder” betekent.

15. Hij groet wel altijd, maar vanwege de troep rond zijn stuur ziet niemand zijn hand.

(Harley rijders komen ook nog aan de beurd!)

Motorgroet (4)

Het groeten op de autosnelweg.
Niet geregeld en daarom eigenlijk niet bestaand is de cultuur van motorrijdersgroet op de autosnelweg. Zelfs zeer ervaren motorrijders kunnen niet zeggen of men tegemoetkomende motorrijders over zes rijstroken en de middenberm heen moet  groeten.
Rij-technisch wordt het groeten een probleem bij het inhalen. De klassieke linkerhand wordt door degene die ingehaald wordt, niet gezien. Groet je met de linkerhand voor het lichaam langs naar rechts, denken automobilisten dat je last hebt van een zwerm sprinkhanen of kramp in de onderarm.

De “Rossi-groet”.
De “Rossi-groet” (zo plat mogelijk op z’n kant, een knie raakt het asfalt) geldt als zijnde zéér riskant. In het algemeen wordt hij als bewijs van extreme stuurkunst gezien, maar het is aan te raden in ieder geval van tevoren schoon ondergoed aan te trekken.
“Rossi-groet”-rijders rijden uitsluitend op het buitenste profiel en vergelijken met elkaar wie de scherpst afgesleten voetsteunen heeft.
Wie de kunst van de “Rossi-groet” niet beheerst en hem toch uitvoert, riskeert zijn allerlaatste, de zogenaamde “Gouden Groet”.

(Met dank aan een biker die dit allemaal bedacht heeft. Wordt vervolgd.)

Motorgroet (3)

De verboden groet.
Het groeten door motorrijders is aan strenge regels gebonden en wordt door beginnelingen terecht als uiterst ingewikkeld ervaren. Het is omgeven door allerlei geboden en verboden. Het bekendste verbod luidt als volgt: Groet nooit een tweewieler die minder als 250 cc cilinderinhoud heeft. Zoiets is geen motor. Wie uit nonchalance scooters of lichte motoren groet, staat voor schut en verliest zijn zelfrespect.

Een aparte categorie: Oldtimers.
Oldtimers worden in principe vriendelijk en vol bewondering gegroet ongeacht de cilinderinhoud.
Oldtimers worden meestal door technisch begaafde oudere heren bereden, de zogenaamde ouwe techneuten.
Die worden met respect behandeld. Kom je een ouwe techneut tegen, groet dan nederig en hoffelijk.

(Met dank aan een biker die dit allemaal bedacht heeft. Wordt vervolgd.)

Motorgroet (2)

Winterrijders en softies (ook wel mietjes genaamd).
Onder gevaarlijke en koude omstandigheden rijden de echte winterrijders de gehele winter gewoon door. Motorrijders zijn ofwel winterrijders óf softies.
Softies kom je in april in het kantoor van de verzekeringsmaatschappij tegen, waar ze hun afgemelde bike weer aanmelden. Winterrijders daarentegen rijden door, ook bij vorst, sneeuw en pekel. Hun aantal is gering.
Als twee winterrijders elkaar tegenkomen zijn ze heel blij en groeten. Vanaf april groeten winterrijders niet meer. Want winterrijders groeten geen softies. Softies herken je daaraan, dat ze in de eerste weken van de lente wild en met twee handen alles groeten wat zich op twee wielen voortbeweegt. Ze zijn zo opgewonden, dat ze vergeten dat iets verderop een bocht ligt. Ze hebben altijd schoon ondergoed aan. Je zou eventueel in het hospitaal kunnen belanden.

(Met dank aan een biker die dit allemaal bedacht heeft. Wordt vervolgd.)

Motorgroet (1)

De oorsprong van de motorrijdersgroet ligt in het stenen tijdperk. Er waren toen maar heel weinig motorrijders. Er waren nauwelijks verharde wegen en de wielen waren van steen.
Alleen echte bikkels verdroegen de ongemakken van het motorrijden.
Wanneer twee zulke bikkels elkaar tegenkwamen, stopten ze, stapten af en lieten elkaar de geopende hand zien, om zo te bewijzen dat ze er geen vuistbijl in hadden verborgen. Zo is de motorrijdersgroet ontstaan.

(Met dank aan een biker die dit allemaal bedacht heeft. Wordt vervolgd.)

 

Ik ‘denk’ Harley

Ben ik getikt? Ben ik gek? Dat denk ik wel eens. Gek ben ik zeker, op Harley’s wel te verstaan. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, want ik rijd een Harley. Alleen Harley rijders weten, dat dit meer is dan alleen een motor op twee wielen. Het is een passie. Harley’s zijn een levensstijl. Zodra je met het virus besmet bent, laat het je niet meer los. Een groot gedeelte van mijn leven wordt beheerst door Harley’s. Iedere dag denk ik vaak aan Harley. Als ik er een zie of hoor rijden, kijk ik zo lang mogelijk. Iedere Harley rijders weet, dat de passie voor dit merk veel verder gaat dan de motor zelf. Mijn vrienden zijn Harley rijders. Ik ‘denk’ Harley. Ik ‘voel’ me Harley. Ik ‘gedraag’ me Harley. Ik ‘straal’ het uit. Ik kijk naar biker programma’s. Lees biker magazines. Ik geniet van het geluid. Ik ga naar Harley evenementen, rallies, Harley-dagen, beurzen. Ja, gewoon naar alles. Ik ga met de Hadee op vakantie. Bezoek dealers in het buitenland. Ben lid van een Hadee club. Ik schrijf over Harley’s. Sleutel er aan. Geef mijn Hadee een eigen karakter en maak hem uniek. Organiseer bikerfeesten.

Ga ik te ver? Ben ik wel normaal? Het gaat allemaal nog veel verder. Hat aantal Harley gerelateerde voorwerpen dat ik heb is groot. Uiteraard heb ik veel Harley kleding, waar ik vaak in rondloop. Ik heb Harley trouwringen, ja heus! (Dank je liefje, dat je die passie met me wil delen.) Ik heb vele Harley voorwerpen zoals bijvoorbeeld films, schilderijen, pennen, enz. Het verzadigingspunt is echter nog lang niet bereikt. Letterlijk alles is te koop met het bar and shield logo van Harley-Davidson.Denk maar aan: klokken, tuinmeubelen, dartboards, biljarttafels, slipjes, boxershorts, voederbakken voor huisdieren, hondenriemen, knuffels, hondenspeeltjes, flessenopeners, barkrukken, statafels, neonverlichting, spiegels, bars, schaakspellen, mokken, glazen, handdoekhaakjes, sierraden enz. enz. Zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Het is big business voor Harley-Davidson en alle bedrijven die illegaal spullen op de markt brengen.

Harley-Davidson heeft me dus behoorlijk in haar macht! Slaat het allemaal niet allemaal een beetje door? Ben ik tóch niet een beetje getikt? Waar eindigt mijn passie voor Harley? Denk ik ook wel eens aan andere dingen? Ja, toch wel, Ik denk ook aan vrouwen, sex, bier en whisky! Zie je, er is niets mis met me, ben een heel gewone jongen….

In memoriam of Walter Davidson

De grootouders van de Davidsons emigreerden in 1857 met het gezin van acht kinderen vanuit het stadje Brechin in noord Schotland naar Milwaukee, WI USA. Zoon William huwde daar met Margaret McFarlane. Dit echtpaar kreeg naast de zonen William jr, Walter en Arthur, die (mede) tot de oprichters van Harley-Davidson behoren, nog drie andere kinderen.

Walter Davidson werkte aanvankelijk als treinmachinist in Kansas. In 1903 schoot hij zijn broer Arthur en vriend William Harley te hulp bij de ontwikkeling van de eerste motor en de testritten. Als testrijder behaalde hij ontelbare successen in competities en races. Walter werd in 1907 president en algemeen directeur. Het bedrijf had toen al 36 man personeel in dienst. In 1908 reed de toen nog onbekende Walter met het evenzo onbekende merk Harley-Davidson mee in een betrouwbaarheidsrit en een zuinigheidsrit waar hij maximaal scoorde. De dolenthousiaste pers dook er op en Harley-Davidson werd plotsklaps nummer EEN van de Amerikaanse motormerken.

Walter was een charismatische ondernemer met een overdonderende persoonlijkheid in combinatie met bescheidenheid, humor en vakmanschap. Hij was een echte tycoon en zijn vaderlijke houding werd bewonderd, gevreesd en zelfs gehaat.
Een van de meest controversiële ideeën, was dat van de absolute merkentrouw. Walter was van mening en eiste dat, alle motorfietsdealers geen andere producten zouden verhandelen dan die van een enkele fabrikant. De concurrenten, waaronder onder andere Indian, Excelsior en Cleveland, zwichtten onder zijn druk en gingen akkoord met deze zware regel, die in geheime besprekingen werd bepaald. Voor Walter gold merkentrouw als een belangrijk motief om te overleven. Dealers zagen het vaak anders in die tijd en het gaf veel weerstand.

Het was Walter die het familiebeleid had uitgestippeld en hoewel zijn compromisloze beslissingen vaak haaks stonden op de wensen van de dealers en hun klanten, dienden ze steevast het belang en het welzijn van het bedrijf Harley-Davidson. Zijn persoonlijke stijl van leidinggeven weerspiegelt zich in de faam van Harley-Davidson. Terugkijkend op wat er is geworden van alle grote namen in de Amerikaanse motorfietsindustrie, kan men zich alleen maar verbazen over Walter’s rechtlijnige houding, die zo vaak is afgespiegeld als dom, koppig en oneerlijk. Hij was een onkreukbaar perfectionist en iemand die oog had voor het grotere plaatje en de toekomst. De geschiedenis heeft zijn gelijk gekregen.

Walter overleed aan oververmoeidheid en een leverkwaal. Hij behoorde tot de meest invloedrijke persoonlijkheden binnen de Amerikaanse motorindustrie, waar hij posities bekleedde binnen de AMA en onder ander lid was van diverse Company ’s.
Walter werd 66 jaar. 7 februari 2012 is het precies 70 jaar geleden dat Walter Davidson overleed.